Υπάρχουν διαδρομές που έχουν προορισμό.
Και άλλες που δεν έχουν.
Οι δεύτερες είναι αυτές που θυμάσαι.
Νύχτα.
Η πόλη αλλάζει ρυθμό.
Τα φώτα γίνονται γραμμές, οι δρόμοι αδειάζουν, και ο χρόνος μοιάζει να κινείται διαφορετικά.
Και μέσα σε όλα αυτά,
υπάρχει η μουσική.
Δεν είναι η ίδια μουσική που ακούς τη μέρα.
Τη νύχτα, τα τραγούδια αποκτούν άλλο βάρος.
Γίνονται πιο προσωπικά.
Πιο αληθινά.
Οδηγείς χωρίς βιασύνη.
Ίσως χωρίς λόγο.
Απλώς για να συνεχιστεί η στιγμή.
Και κάθε κομμάτι που παίζει, μοιάζει να γράφει κάτι πάνω στη διαδρομή.
Κάτι που δεν φαίνεται, αλλά μένει.
Δεν χρειάζεται να είσαι κάπου συγκεκριμένα.
Αρκεί να είσαι εκεί.
Μέσα στο αυτοκίνητο,
με τη σκέψη να πηγαίνει πιο μακριά από τον δρόμο.
Κάποια τραγούδια σε ηρεμούν.
Άλλα σε γυρίζουν πίσω.
Κάποια σε πάνε μπροστά.
Και κάποια… απλώς σε κρατάνε εκεί που είσαι.
Ίσως αυτό είναι τελικά η νυχτερινή οδήγηση.
Όχι η διαδρομή.
Αλλά η αίσθηση.
Και η μουσική είναι αυτό που τη γεμίζει.
